شمارهٔ ۷
مهر تو رسانده بماه مراوز چه بذروۀ جاه مرا
افسوس که طالع تیرۀ منبنشاند به خاک سیاه مرا
جز خرقۀ فقر و فنا نبودتشریف عنایت شاه مرا
عمری بدرش بردیم پناهنگرفت دمی به پناه مرا
در رهگذرش چون خاک شدمبگذشت و نکرد نگاه مرا
چون گرد دویدم در عقبشبگذشت و گذاشت براه مرا
سوزانده مرا چندانکه نماندجز شعلۀ ناله و آه مرا
من سوختۀ تو و مفتقرمدیگر مستان بگناه مرا