شمارهٔ ۵۷
براستان که سر من بر آستانۀ تستنوای روز و شبم شور عاشقانۀ تست
هماره تیر دلم را به تیر غمزه مزنچرا که پرورش او به آب و دانۀ تست
مرا ز دام هوا و هوس رهائی بخشکه این همای همایون ز آشیانۀ تست
دل ار بملک دو گیتی نمی دهم چه عجباز آنکه گوهر یک دانۀ خزانۀ تست
فضای سینه اگر رشک طور سینا شدحریم قدس تو و پیشگاه خانۀ تست
اگرچه بانگ انا الحق ز غیر حق نسزدولی به گوش من این نغمه ها ترانۀ تست
بگیر داد من از چرخ پیر و بیدادشمگر نه شیر فلک رام تازیانۀ تست
نچات مفتقر از ورطۀ بلاعجب استولی امید به الطاف خسروانهٔ تست