شمارهٔ ۵۳
مذمت عاشقان ز پستی همت استعشق رخ مهوشان فریضۀ ذمت است
ز عشق منعم مکن ای ز خدا بی خبرکه نقطۀ مرکز دائرۀ رحمت است
مترس از طعنۀ جاهل افعی صفتکه عشق گنجینۀ معرفت و حکمت است
ز نعمت عشق هان مباد غافل شویکه نقمت بی علاج غفلت از این نعمت است
ز پرتو نور عشق طور تجلی است دلچه داند آن کس که در بادیۀ ظلمت است
ز عشق بر بند لب مگر ز روی ادبکه حضرت عشق را نهایت حرمت است
صفای عشقت بود کدورت طبع راکه عشق سرچشمۀ طهارت و عصمت است
ز زحمت و صدمۀ عشق هراسان مباشکه راحت جاودان در خور این زحمت است
عشق تو جانا مرا شد ز ازل سرنوشتکه تا ابد مفتقر شاکر از این قسمت است