شمارهٔ ۴۸

قافیه: الا۹ بیت

تبارک الله از آن طلعت چو ماه و تعالینه ماه را است چنین غره و نه این قد و بالا

ندیده در افق اعتدال دیدۀ گردونکوجهه قمراً او کحاجبیه هلالا

جمال چهرۀ خورشید از ان شعاع جبینستو حیث قابله البدر فاستنم کمالا

زند عقیق لبش طعنه ها بلعل بدخشانسبق برد دُر دندان او ز لؤلؤ لالا

هزار خسرو و پرویز را دل است چو فرهادز شور صحبت شیرین آن شهنشه والا

بخنجر مژه و تیر غمزه ام مزن ای جانکه خسته ام من و بیجان و لا اطیق قتالا

ز رنج عشق تو رنجورم آن چنانکه تو دانیکه گر بجانب من بنگری رأیت خیالا

ببانگ دیو طبیعت چنان زراه شدم دورکه گر تو دست نگیری لقد ضللت ضلالا

ذلیل و مفتقرم ای عزیز مصر حقیقتبده نجاتم از این پستی و ببر سوی بالا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و عظمت معشوق اشاره دارد و از او به عنوان موجودی بی‌نظیر و منحصر به فرد یاد می‌شود. شاعر از خصوصیات چهره و اندام او سخن می‌گوید و برتری او را نسبت به زیبایی‌های طبیعی مانند ماه و خورشید توصیف می‌کند. او همچنین به عشق و درد ناشی از آن اشاره کرده و از معشوق می‌خواهد که او را از وضعیت سخت و ذلت‌آور کنونی نجات دهد و به سوی مقام و جلال بالاتر ببرد. در کل، شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و نیاز به محبت و رهایی از رنج‌های عشق است.