شمارهٔ ۴۳

قافیه: را۱۱ بیت

فروغ حسن تو داده است چشم بینا رابهر چه می نگرد جلوه طور سینا را

بگوش جان شنود هر که محرم راز استز آسمان و زمین نغمۀ «انا الله» را

لطیفۀ دل آگاه در صحیفۀ کونکند مطالعه دائم صفات و اسما را

نقوش صفحۀ امکان شئون یک ذاتندهزار اسم نمایند یک مسمی را

مکن ملامت شوریدگان بی سر و پانداند آدم شوریده سر، ز سر پا را

حکایت لب شیرین ز کوهکن بشنوببین پدیدۀ مجنون جمال لیلی را

حدیث عاشق صادق بجوی از وامقوگر نه عذر بنه عشق روی عذرا را

پیام یار بهر گوش آشنا نبودصبا است ماشطه آن زلف عنبر آسا را

ز آهوان ختا، جوی مشک نافۀ چینبه چین زلف بتان، حلقه بین دل ما را

ز لوح سینه دلا رنگ خون زشت بشویبه چشم پاک توان دید روی زیبا را

ز مفتقر ادب عشق ار بیاموزیچه خاک راه شوی عاشقان شیدا را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی عشق و جستجوی حقیقت می‌پردازد. شاعر معتقد است که عشق و شناخت الهی به انسان چشم و گوش بینا می‌دهد تا زیبایی‌ها و نغمه‌های آسمان و زمین را بشنود. او به اهمیت سخن عشق و دل آگاهی اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چیز در جهان نشانه‌ای از ذات الهی است. همچنین، او شوریدگان عشق را نمی‌زند و تأکید دارد که عشق واقعی نیاز به جستجوی صادقانه دارد. شاعر همچنین از زيبايی‌های طبیعی و نشانه‌های عشق در آنها سخن می‌گوید و می‌خواهد خواننده فهم عمیق‌تری از عشق و زیبایی واقعی پیدا کند.