شمارهٔ ۳۴

قافیه: زارم۷ بیت

بخدا که ز غیر تو بیزارموز خویش همیشه در آزارم

آوارۀ کوه و بیابانمسرگشتۀ کوچه و بازارم

چون مرغ شب آویزم همه شبروزانه چه بلبل گلزارم

در خرمن نه فلک آتش زدیک شعله ز آه دل زارم

رنجورم و باز مرنجانمبیزارم و باز نیازارم

آن خاطر نازک را ترسمکز زاری خویش بیازارم

من مفتقر سودا زده اماینست متاعم و ابزارم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس تنهایی و دل‌تنگی خود را بیان می‌کند. او می‌گوید که از غیر معشوقش بیزار است و همواره در عذاب خویش به سر می‌برد. مانند پرنده‌ای آواره در کوه و بیابان است و شب‌ها به سختی می‌گذراند. او ناتوان و دچار رنج و درد است، اما با این حال نمی‌خواهد کسی او را بیشتر برنجاند. شاعر نسبت به نازکی احساساتش حساس است و می‌ترسد که درد و صدمه‌ای که خود احساس می‌کند، به دیگران نیز سرایت کند. او خود را فردی مفتقر و آشفته توصیف می‌کند و این وضعیت را به عنوان سرنوشت و ابزار زندگی‌اش می‌داند.