شمارهٔ ۳۳

قافیه: ل۸ بیت

از هر گل شور نروید گلشیرین سخنی سزد از بلبل

قمری صفت ار شوری داریزیبنده بود هوس سنبل

در غمزۀ مست تو جادوئیستدل برده ز مملکت بابل

سر حلقۀ اهل دلم لیکندیوانۀ حلقۀ آن کاکل

کی غلغلۀ شاهی شنودتا یوسف حسن نه بیند غل

از جزء، نتیجۀ کل مطلبتا آنکه شود پیوسته بکل

سودای مثال تو در سر منگوئی افلاطون است و مُثُل

مجنون توام ای لیلی حسنیا مفتقرم، ما شئت فقل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و زیبایی است. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا، به بیان احساسات خود نسبت به محبوب می‌پردازد. او می‌گوید که از هر چیز زیبا، زیبایی فرعی برمی‌خیزد و عشق او به معشوقش چنان است که نمی‌تواند از آن چشم‌پوشی کند. شاعر با اشاره به جادوی معشوق و تأثیر آن بر دل خود، بیان می‌کند که در این عشق دیوانه‌وار، تمام وجودش را به او اختصاص داده است. در نهایت اشاره به عشق مجنون و لیلی می‌کند که نشان‌دهنده‌ی شدت احساسات شاعر است.