شمارهٔ ۳۵

قافیه: فت۷ بیت

آن دل که ز عشق چه غنچه شکفتهر نکته که گفت ز حسن تو گفت

بیدار غمت از صبح ازلتا شام ابد یک لحظه نخفت

گوش دل هر هوشیار دلیهر نغمه شنفت هم از تو شنفت

مژگان من دلرفته ز دستجز خاک ره کوی تو نرفت

از اشک و سرشک روان دلمپیداست حقیقت راز نهفت

آندل که نگشته ز طاقت طاقحاشا که بود با عشق تو جفت

این غم که نصیب مفتقر استهرگز ندهد از دست به مفت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دل‌تنگی خود می‌گوید. دل او به خاطر عشق شکوفه زده و هر گفته‌ای که به زیبایی معشوق مربوط می‌شود را در بر دارد. غم او از آغاز خلقت تا ابدیت بی‌وقفه وجود داشته و او نتوانسته یک لحظه از آن غافل شود. گوش دل او دائماً نغمه‌های عشق را می‌شنود و چشمانش همیشه غمگین هستند. او جز خاک پای معشوقش به چیزی دیگر نیندیشیده و اشک‌هایش نشان‌دهنده رازهای پنهان دلش است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که فردی که به عشق تو طاقت نداشته باشد، هرگز نمی‌تواند با آن عشق همراه باشد و این غم که برای فقیران است، هرگز از دست نمی‌رود.