شمارهٔ ۲۱

قافیه: وت۸ بیت

ای محور دایره ملکوتسرگشتۀ بادیۀ ناسوت

تا چند در این قفس خاکیای بلبل گلزار جبروت

ای مه که فرو رفتی به محاقیادی بکن از افق لاهوت

در خطهٔ ایمان زن قدمیتا چند به پیروی طاغوت

کو ساغر سبز زمرد رنگوان بادۀ سرخ به از یاقوت

تا روح ترا قوت بخشدتا آنکه شود جانت را قوت

زان بادۀ عشق خلاصی یافتاز حوت طبیعت، صاحب حوت

از عشق تو در سر مفتقرتشوری که ندارد تاب سکوت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به سیر و سفر روحانی و جستجوی الهی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که انسان در دنیای مادی و خاکی خود سرگردان است و به دنبال راهی برای رسیدن به جوهره انسانی و الهی خود می‌گردد. او از بلبل گلزار جبروت و مهی که در محاق فرو رفته یاد می‌کند و از تاریکی‌های دنیای مادی گلایه دارد. در جستجوی ساغر سبز و بادۀ سرخ است که نماد سرمستی و عشق الهی است. شاعر به عشق و تلاش برای رهایی از قید و بندهای طبیعت اشاره کرده و نشان می‌دهد که عشق می‌تواند روح را تقویت کند و انسان را از سکوت و انزوای دنیوی نجات دهد. در نهایت، شوق و شور عشق روح را به حرکت در می‌آورد و به درجه‌ای از آگاهی می‌رساند که قابلیت سکوت ندارد.