شمارهٔ ۱۷

قافیه: ستیزد۶ بیت

برقی از غمزۀ مستی زدآتش در خرمن هستی زد

تا فتنۀ آن رخ جلوه نمودبنیاد مرا چه شکستی زد

هندوی دو زلفش آشوبیدر جان یگانه پرستی زد

رفتم که ببوسم پایش رااز بی لطفی سر دستی زد

بالای بلندش را نازمکز ناز قدم بر پستی زد

صد همچو مفتقر خود راتیری بفکند و بشستی زد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تأثیر عمیق عشق و زیبایی معشوق بر زندگی‌اش صحبت می‌کند. او می‌گوید که زیبایی چشمان معشوق همچون برقی است که آتش در وجود او روشن کرده و باعث فتنه‌ای شده که زندگی‌اش را تحت‌الشعاع قرار داده است. شاعر به شدت تحت تأثیر زلف‌های معشوق قرار گرفته و تلاش می‌کند به او نزدیک شود، اما در این مسیر با موانع و بی‌لطفی مواجه می‌شود. در نهایت، او به تمجید از زیبایی معشوق می‌پردازد و بیان می‌کند که عشق او را به شدت مجروح کرده است.