شمارهٔ ۱۵

قافیه: یس۷ بیت

افسوس که گوهر نفس نفیساز کف دادی بمتاع خسیس

از یوسف عشق گذشته به هیچبا گرگ هوی همراز و انیس

بستی ز بساط سلیمان چشمبا دیو طبیعت گشته جلیس

دردی که تر است دوا نکندصد جالینوس و ارسطالیس

از بحث و نظر سودی نبریهرچند کنی عمری تدریس

با صدق و صفا پیوند بکنزن تیشه به بیخ و بن تلبیس

از مفتقر این رقم کافیبر لوح دل صافی بنویس

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به حسرت و اندوه درباره از دست دادن ارزش‌های واقعی و روحی اشاره دارد. شاعر به نقد وابستگی‌های دنیوی و مادی می‌پردازد و از فراموشی عشق حقیقی، که به یوسف عشق تعبیر شده، سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که نشستن بر پای دیو طبیعت و غفلت از روح، انسان را از حقیقت دور می‌کند و حتی بهترین داروها نمی‌توانند درمان‌گر دردهای عمیق روحی باشند. شاعر در انتها تأکید می‌کند که برای رسیدن به حقیقت، باید با صداقت و صفا موفقیت‌های ظاهری را کنار بگذاریم و آنچه را که اهمیت دارد بر دل بنویسیم.