شمارهٔ ۱۳۰

قافیه: وزی۷ بیت

رموز عشق تا با ما نیامیزی نیاموزیکه گوهر تا خزف از کف نیندازی نیندوزی

شهود شاهد هستی نمی شاید ز هر پستیکه شمع جمع را تا قد نیفرازی نیفروزی

اگر با شمع رخسارش بسازی همچو پروانهبقربانی بسوزی تا نمی سازی نمی سوزی

ندارد جام جم بی می نمایشهای گوناگوننه هم بی بادۀ صافی صفائی باد نوروزی

بروی و موی جانان کی توانی دیده کردن بازتو که چشم طمع از جان نمی بندی نمی دوزی

برو فرزانه از این گنبد فیروزه گون بالاکه در فرزانگی باشد هزاران فرّ و فیروزی

نگیری روزه تا از آرزوهای جهان عمرینگردد مفتقر! روزی ترا دیدار او روزی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و رموز آن صحبت می‌کند و به اهمیت درک عمیق و واقعی عشق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که عشق واقعی را نمی‌توان تنها با دانستن اطلاعات و نظریات به دست آورد، بلکه باید تجربه کرد و وارد عمق آن شد. او همچنین اشاره می‌کند که برای رسیدن به این عشق، باید از خود گذشتگی کرد و شجاعت لازم را داشت. در انتها، شاعر به ضرورت آزادگی و دوری از وابستگی‌ها اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که برای درک زیبایی‌های زندگی و عشق، باید به سوی فرزانگی و خودآگاهی حرکت کرد.