شمارهٔ ۱۲۹

قافیه: هی۹ بیت

در کوی عشق کوهی کمتر بود ز کاهیجز عاشقان نیابند این نکته را کماهی

گر ابر، تیر بارد شوریده سر نخاردکاندیشه کس ندارد از رحمت الهی

پای از طلب کشیدن آئین عاشقی نیستدر وادی فنا رو ای انکه مرد راهی

خودخواهی ار بپرسی نوعی ز بت پرستیستدر کیش عشق نبود بدتر از این گناهی

با نیستی و مستی پیوسته کنج هستیاین مدعا ندارد جز جان و دل گواهی

درویشی است و همت فرصت شمر غنیمتکین موهبت نیابی در عین پادشاهی

از دولت سکندر تا فر همت خضربالاتر است و برتر از ماه تا به ماهی

فردا ز رو سفیدی نام و نشان نیابیامروزه گر نشوئی این ننگ رو سیاهی

ای دوست مفتقر را آهی شررفشان دهتا گیرد از من آهی در خرمن مناهی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تبیین عشق و جایگاه آن در زندگی می‌پردازد. او می‌گوید که عشق نیازمند فداکاری و تلاش است و کسی که از جستجوی عشق دست بکشد، عاشق واقعی نیست. رحمت الهی به مانند باران به سراغ شوریدگان و عاشقان می‌آید و خودخواهی به نوعی بت‌پرستی محسوب می‌شود. شاعر بر اهمیت تلاش و همت در مسیر عشق تأکید می‌کند و می‌گوید که این فضا با داشتن مقام و ثروت قابل مقایسه نیست. او به بی‌ثباتی زندگی و لزوم استفاده از فرصت‌های عشق اشاره می‌کند و در نهایت از دوستی می‌خواهد که به دیگران آگاهی دهد تا از اشتباهات دوری کنند.