شمارهٔ ۱۲۸

قافیه: اهی۹ بیت

گر سوی ملک عدم باز بیابی راهیشاید از سر وجودت بدهند آگاهی

تو گر از چاه طبیعت بدر آئی بیرونیوسف مملکت مصری و صاحب جاهی

در ره مصر حقیقت که هزاران خطر استنیست چون چاه طبیعت به حقیقت چاهی

تا به زندان تن و بند زن و فرزندیتو و آزادگی از ماه بود تا ماهی

کنج خلوت بطلب گنج تجلی یابیدولت معرفت از فقر بجو، نز شاهی

زنگ دل را به یکی قطرۀ اشگی بزدایبصفا کوش اگر جام جهان بین خواهی

چشمۀ آب بقا در خور اسکندر نیستهمتی کن که کند خضر ترا همراهی

روی در شاهد هستی کن و چون شمع بسوزورنه گر کوه شوی باز نیرزی کاهی

مفتقر بندۀ درگاه ولایت شو و بسنیست در ملک حقیقت به از این درگاهی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره سفر روحانی و جستجو برای دستیابی به حقیقت و آگاهی است. شاعر به شخص می‌گوید که اگر از محدودیت‌های دنیای مادی و طبیعت رهایی یابد، به مقام والایی چون یوسف در مصر خواهد رسید. در این مسیر، خطرات زیادی وجود دارد، اما نباید از آنها ترسید. در عوض، باید به دنبال معرفت و آگاهی بود و دل را از افکار منفی پاک کرد. شاعر تأکید می‌کند که اگر کسی بخواهد به درک عمیق‌تری از هستی برسد، باید در خود خلوت کند و از فقر روحانی به دنبال ثروت معنوی باشد. در نهایت، مفتقر بودن در درگاه حقیقت را بهترین حالت می‌داند، چرا که ارزش واقعی در نزد خداوند و در ملک حقیقت است.