شمارهٔ ۱۲۶

قافیه: سی۸ بیت

دارم ای دوست ز بیداد تو فریاد بسیچه کنم چون نبود دادگر دادرسی

بخت آشفته نخفته است که گردد بیدارمرده هرگز نشود زنده به بانگ جرسی

طبع، افسرده و دل مرده و تن آزردهبار الها برسانم به مسیحانفسی

ای به بازیچه ز اقلیم حقیقت شده دورجهد کن تا که به مردان طریقت برسی

مرغ گلزار بهشتی تو، بزن بال و پریتا به کی شیفتهٔ دانه و آب و قفسی

طوطی عالم اسراری و شیرین‌گفتارحیف باشد که تو با زاغ و زغن هم‌نفسی

تا به کی سر به گریبان طبیعت داریچند در دامنۀ دام هوا و هوسی

مفتقر سایۀ سلطان هما را بطلبورنه در مرحلهٔ عشق کم از خرمگسی

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل بیانگر درد و رنجی است که شاعر از بیداد و بی‌عدالتی می‌کشد. او در جستجوی داد و دادرسی است اما ناامید است؛ بخت او آشفته و خواب‌آلود است. شاعر با دل پژمرده و جسمی آزرده، دعا می‌کند که به حالتی معجزه‌آسا دست یابد. او خواهان رسیدن به حقیقت و آگاهی است و از خود می‌پرسد که چرا باید در قید و بندهای دنیوی باقی بماند. تصویرهایی از مرغ گلزار و طوطی عالم به کار می‌رود که نشان‌دهنده‌ی جستجوی زیبایی و حقیقت در زندگی است. در نهایت، او خواهان دستیابی به عشق و معنا در زندگی است و از ایده‌ی مجاورت با انسان‌های بالاتر سخن می‌گوید.