شمارهٔ ۱۲

قافیه: میدارد۸ بیت

چشمی که ز عشق نمی دارداز لؤلؤ تر چه کمی دارد

هر کس که غم تو بسینه گرفتدیگر بجهان چه غمی دارد

آن دل که ز یاد تو یافت صفاخوشباد که جام جمی دارد

با لعل تو هر که بود همدمهر لحظه مسیح دمی دارد

هر کس که فدای وجود تو شددر ملک عدم قدمی دارد

آن کس که: جام تو کامی دیدناکامی خویش همی دارد

خودبین ز طهارت محرومستدر کعبۀ دل صنمی دارد

این طرفه حدیث از مفقر استکز لوح قدم رقمی دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به مضامین عشق و فراق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که چشمی که عشق را نمی‌بیند، از لؤلؤ (مروارید) هم کم‌ارزش‌تر است. کسانی که غم معشوق را در دل دارند، دیگر غم‌های دنیا برایشان بی‌اهمیت می‌شود. دل‌هایی که به یاد معشوق صفا می‌یابند، خوشبخت هستند و با او تجلی می‌کنند. هر کس که در کنار معشوق باشد، به لحظه‌ای که جان تازه‌ای می‌یابد، نزدیک‌تر است. فدای وجود معشوق شدن و دیدن جام عشق، افراد را از ناکامی‌ها رها می‌سازد. در نهایت، شاعر به خودبینی و دوری از طهارت اشاره می‌کند و می‌گوید که این بی‌خبران از عشق، در دل خود بت‌هایی دارند که آن‌ها را از حقیقت دور می‌کند.