شمارهٔ ۱۱

قافیه: انبود۸ بیت

آن دل که بیاد شما نبودشایستۀ هیچ بها نبود

از هاتف غیب شنیدستمحرفی که بحال خطا نبود

آندل نه دلست که آب و گلستگر طور تجلی ما نبود

درد دل عاشق بیدل راجز جلوۀ یار دوا نبود

افسوس که خاطر شاطر شاهگاهی بخیال گدا نبود

با لالۀ روی تو محرم شمعما محرومیم و روا نبود

در حلقۀ زلف تو دست زدنجز قسمت باد صبا نبود

مهجورم و مفتقرم لیکندر کار تو چون و چرا نبود

خلاصه

هوش مصنوعی: غزلی که در اینجا آمده، احساسات عمیق عاشقانه و افکاری درباره عشق و آرزوها را بیان می‌کند. شاعر می‌گوید دل‌هایی که یاد معشوق را ندارند، هیچ ارزشی ندارند. او با اشاره به نجوای غیبی از حقیقت عشق صحبت می‌کند و اعتراف می‌کند که عشق واقعی فقط با تجلی یار معنا پیدا می‌کند. شاعر از درد و غم سرشار است و می‌گوید که معشوقش باعث درمان درد دل اوست، ولی او همچنان احساس تنهایی و ناتوانی می‌کند. در نهایت، او با وجود محرومیت و فقر، در پی عشق و عشق ورزی است و می‌فهمد که هیچ جای دیگری برای اعتراض و سوال درباره عشق وجود ندارد.