شمارهٔ ۱۱۴

قافیه: ستتو۸ بیت

مائیم مست باده روز الست تونی بلکه مست غمزۀ چشمان مست تو

ما کرده ایم سینه سپر تیغ عشق رانی بلکه دیده را هدف تیر شست تو

ما داده ایم سلسلۀ اختیار رانی بلکه رشتۀ دل و دین را بدست تو

ما بنده ایم و بستۀ غم توایمیا رب مرا مباد جدائی ز بست تو

ما دل شکسته ایم شکستن چه حاجت استهر چند هست عین درستی شکست تو

برخیز ای دلیل دل رهروان که ماسرگشته ایم در ره عشق از نشست تو

ما را ز خوی دیو طبیعت نجات دهای جان فدای روح حقیقت پرست تو

عرض نیاز در بر سرو بلند نازکی مفتقر رسا است به بالای پست تو

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شیدایی خود نسبت به محبوب سخن می‌گوید. او می‌فرماید که ما مست و شیدای باده نیستیم، بلکه به خاطر زیبایی چشمان محبوب مستیم. شاعر به عشق خود افتخار می‌کند و اذعان می‌دارد که همه چیز را به خاطر محبوب از دست داده و در غم او زندگی می‌کند. او همچنین به قدرت و تأثیر عواطف محبوب اشاره کرده و از او می‌خواهد که او را ترک نکند. در انتها، شاعر از محبوب دعوت می‌کند تا او را از مشکلات و گرفتاری‌های طبیعی رها کند و به حقیقت برساند.