شمارهٔ ۱۱۲

قافیه: یزان۸ بیت

تا چند باشی از ما گریزانما در قفایت افتان و خیزان

تا چند باشیم چون شمع سوزانبا شعلۀ آه، با اشک ریزان

تا چند بینند اهل بصیرتجور دمادم از بی تمیزان

بنهاده تا چند بر خاک ذلتروی مذلت خیل عزیزان

بیداد خوبان خوبست لیکنای سنبل تر قدری به میزان

گر خون ما را جانا بریزیلیک آبروی ما را مریزان

تا یاد موی و بوی تو کردمآهوی طبعم شد مشک بیزان

گر مفتقر را پیرایه‌ای نیستنبود به ار حسن در بی‌جهیزان

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و اندوهی عمیق می‌پردازد. شاعر از گریزان بودن از وجود کسی صحبت می‌کند و بحث از رنج و تلاش مداوم برای حفظ آبرو و شرافت خود دارد. او به تصویری از سوزش شمع و اشک‌ریزی می‌پردازد که نماد درد و غم است. همچنین، شاعر به مشکلات جامعه و بی‌عدالتی‌ها اشاره می‌کند و از احساس رضایت‌مندی و زیبایی‌های خویش سخن می‌گوید. او به شخصی خاص (جانان) خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که در برابر بی‌عدالتی و ظلم، آبروی او را حفظ کند. در نهایت، او به یاد معشوق و زیبایی‌های او می‌پردازد و حسرت نداشتن امکانات را به تصویر می‌کشد.