شمارهٔ ۱۰۷

قافیه: ستم۹ بیت

ز اقلیم حقیقت تا طبیعت رخت بر بستمچنان سرگشتگی دیدم که گم شد رشته از دستم

به زندان تن و بند زن و فرزند افتادمبه آرامی نخفتم شب، به روز آسوده ننشستم

شدم آواره از گلزار وحدت با دلی پر خونچه گویم از که بگسستم ندانم با که پیوستم

نه هشیارم که یابم بهره ای از صحبت شیریننه از شور شراب عشق، لیلای ازل مستم

منم طوطی و با زاغ و زغن در یک قفس رفتممنم دستان ولیکن با غراب البین همدستم

همای عرش پیما بودم و از طالع وارونکنون همراز باز آز در این منزل پستم

نگارا گر پر و بال مرا خستیّ و بشکستیولی عهد مودت را من بشکسته نشکستم

چه دریای غمت دیدم وداع جسم و جان گفتمچه جویای لبت گشتم ز جوی زندگی جستم

نگارا مفتقر را نیست کن چندانکه بتوانیبه جرم آنکه پندارد که من با هستیت هستم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات دلگمگین شاعر است که به خاطر فاصله گرفتن از حقیقت و طبیعت دچار سرگشتگی و پریشانی شده است. او به زندان تن گرفتار شده و از اتحاد با عشق الهی جدا افتاده است. شاعر خود را ناتوان و بی‌خبر از حال خود توصیف می‌کند و در قفس تن به سر می‌برد، در حالی که دلش خواهانی عرش و علو دارد. حسرتی به جانش افتاده و غمی عمیق را تجربه می‌کند، در حالی که به یاد معشوق و شیرینی عشق، زندگی را جستجو می‌کند. در نهایت، او به فقر و نیاز خود اشاره می‌کند و می‌گوید که از این وضع رنج می‌برد.