شمارهٔ ۱۰۵
به هوای کوی تو آمدم که رها ز بند هوا شومبه امید روی تو آمدم مگر از تو کامروا شوم
نه رها ز بند هوا شدم نه ز یار کامروا شدمنه چنان دچار بلا شدم که دگر بفکر دوا شوم
همه روزه روزی من غمست همهٔ شبم شب ماتمستنه چنان کمند تو محکم است که امید آنکه رها شوم
نه مرا بخویش دهی رهی نه ز خویشتن دهی آگهینه دلالتی و نه همرهی متحیرم بکجا شوم
نه ز سفرۀ تو نواله ای نه ز غمزۀ تو حواله اینه مرا بدرد پیاله ای کرمی که ز اهل صفا شوم
نه تراست لطف و عنایتی نه مراست قوت و طاقتیبکدام شوری و حالتی من بینوا به نوا شوم
نه بدلنوازیم آمدی نه بسرفرازیم آمدینه بنغمه سازیم آمدی که ز شوق بی سر و پا شوم
نه به حال مفتقرت نظر که زند به سوی تو بال و پرنه به سرپرستی او گذر که به زیر ظل هما شوم