شمارهٔ ۳۲

۶ بیت

چنان ز آتش دل سینه مشتعل کردمکه جان آتش سوزنده را خجل کردم

بیا که بی تو دعایم به آسمان نرسدز بسکه راه فلک ز آب دیده گل کردم

مکن تأمل و در خانه دل آتش زنبه چند ارزد ویرانه جا بهل کردم

چنان ز درد دل امشب به دوست نالیدمکه درد را ز دل خویش منفعل کردم

هزار خرمن آتش فکندم اندر دلبیا ببین که چه با روزگار دل کردم

دلی که مایه دکان عیش بود اشراقمنش نثار یکی شوخ دل گسل کردم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و درد دل خود سخن می‌گوید. او دل خود را چنان به آتش درمی‌آورد که حتی آتش سوزان را خجل می‌کند. او به معشوقه‌اش دعوت می‌کند که بیاید، زیرا بدون او دعاهایش به آسمان نمی‌رسد و غم و اندوهش او را فلج کرده است. شاعر از آتش دلش که بر اثر غم و درد ایجاد شده، صحبت می‌کند و می‌گوید که شب را در فراق دوست ناله کرده است. او بیان می‌کند که چقدر به خاطر عشقش آتش در دل خود افکنده و در نهایت، دلی را که باید منبع شادی باشد، به خاطر معشوقش خراب کرده است.