شمارهٔ ۲۶

۵ بیت

مگر با هر گیاهی یا گلی کز خاک می‌رویدبلایی یا غمی بهر من غمناک می‌روید

نمی‌دانم چه طالع دارم این کز گلستان عشقهمه خلق جهان را گل مرا خاشاک می‌روید

بیا ای آنکه حسرت می‌بری بر کشت امیدمتماشا کن که برق شعله چون از خاک می‌روید

مکن دعوی عشق ای آنکه چاک سینه می‌دوزیکه این تخم بلا از سینه‌های چاک می‌روید

وفاداری طمع اشراق از هرکس نمی‌دانیکه این داروی نایاب از نهاد پاک می‌روید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان دردها و غم‌هایی می‌پردازد که شاعر از زندگی و عشق تجربه کرده است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر گیاه یا گلی که از خاک می‌روید، به نوعی با غم و بلایی مرتبط است. او احساس می‌کند که در گلستان عشق، تنها اوست که غم و اندوه را تجربه می‌کند. همچنین به فردی که حسرت او را می‌کشد، می‌گوید که باید ببیند چگونه شعله‌های عشق از دل خاک برمی‌خیزند. شاعر به انتقاد از کسانی می‌پردازد که در ادعای عشق، وفاداری ندارند و بر این باور است که عشق واقعی و وفاداری از دل‌های پاک نشأت می‌گیرد.