شمارهٔ ۲۴

۷ بیت

شکر خجل از خنده پنهان توباشددستور بلا عامل دیوان تو باشد

خونها همه از خنجر مژگان تو ریزددلها همه در زلف پریشان تو باشد

جان بسکه سپردند به پیکان تو عشاقآب خضر امروز ز پیکان تو باشد

میدان به یکی جلوه بیارای که خورشیدچوگان زده گوی گریبان تو باشد

چوگان سر زلف به بازیگری آورتاگوی فلک در خم چوگان تو باشد

ای روی تو و زلف تو چون روز و شب عیدجانهای عزیزان همه قربان تو باشد

در باغ دل اشراق حریفان غذی روحدر زمزمه بلبل الحان تو باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به وصف زیبایی‌های محبوبش می‌پردازد و می‌گوید که خنده‌ی پنهان او باعث شرمساری شکر است. در ادامه، معشوق او را به عنوان منبع بلا و بی‌قراری معرفی می‌کند. خون دل عاشقان به خاطر زیبایی‌های او می‌ریزد و جان عاشقان به تیر عشق او سپرده می‌شود. شاعر از محبوبش می‌خواهد تا زیبایی خود را به نمایش بگذارد و با بازیگری زلفش، دنیا را در دست بگیرد. او زیبایی محبوب را معادل روز و شب عید می‌داند و می‌گوید که جان عزیزان قربانی این زیبایی‌ها خواهد شد. در نهایت، از دل شیدای خود می‌خواهد که در باغ عشق، آهنگ‌های دل‌انگیزی را سر دهد که با صدای بلبل هم‌آهنگ باشد.