شمارهٔ ۹۳

۵ بیت

چو مرا به بزم بیند، زمیان کنار گیردعجب است کاین قدرها، ز من اعتبار گیرد

ز تپیدن دل خود، شب هجر در عذابمکه غمت نمی‌تواند که در آن قرار گیرد

ز دل رمیدهٔ من، عجب است عالمی راکه چو صید خون گرفته، ره آن سوار گیرد

به رهش نه ناصح آمد، ز پی نصیحت منکه به این بهانه او هم، سر راه یار گیرد

ز سر گناه میلی بگذر، مگیر برویکه عنان چون تو مستی، نه به اختیار گیرد