شمارهٔ ۶۱

۷ بیت

ای مرغ دلم فاخته سرو بلندتزلف تو کمند و دل من صید کمندت

بر من که تو را صید زبونم نکشی تیغآزرده دلم از دل دشوار پسندت

تا چشم بد غیر، گزندت نرساندخال رخ خوبان دگر باد سپندت

بر جان و دلم غمزه و زلف تو گواهندکاین کشته تیغت شد و آن بسته بندت

زنهار دلا دامن خوبان مده از دستهرچند که این طایفه از پای فکندت

ناصح ز فسون تو جنونم شده افزونصد شکر که بی‌سود نبود این همه پندت

میلی تو به صد بند به اصلاح نیاییرفت آنکه دگر پند بود فایده‌مندت