شمارهٔ ۵۱

۵ بیت

غافل به من رسید و وفا را بهانه ساختافکند سر به پیش و حیا را بهانه ساخت

تا از جفای او نرهم، خون من نریختبیرحم، ترس روز جزا را بهانه ساخت

از بزم تا ز آمدن من برون رودبرخاست گرم و دادن جا را بهانه ساخت

می‌خواست عمرها که شود مهربان غیرنا‌مهربان، ستیزه ما را بهانه ساخت

میلی، ترا ز ننگ نیاورد در کمندکوتاهی کمند بلا را بهانه ساخت