شمارهٔ ۲۸۶

۵ بیت

من و آرزوی بزمی که ز حال من بپرسیچو کسی دگر نماند، ز ملال من بپرسی

به حضور غیر، کردی نشنیده پرسشم راکه ازو به این بهانه، ز سوال من بپرسی

ز تخیّل تو چندان شود اضطرابم افزونکه به خاطرم نیاید، چو خیال من بپرسی

ز حیا نظر به سویم نکنی، خوش آنکه از میتو به حال خود نباشیّ و ز حال من بپرسی

به فراق،‌ آن‌چنانم بگذشت عمر، میلیکه خجل شوم چو حرفی ز وصال من بپرسی