شمارهٔ ۲۷۵

۶ بیت

خوش آنکه بیخودم از نشاهٔ نیاز کنیگهی کرشمه، گهی عشوه، گاه ناز کنی

بسی ز خواری خویش اعتبارم برگیرمکه پیش من چو رسی، از من احتراز کنی

عتاب او ز پیامم ازان بود قاصدکز اشتیاق وصالش سخن دراز کنی

برون میا دو سه روزی ز خانه، گر خواهیمیان بوالهوس و عاشق امتیاز کنی

چنان ستم شده کارت، که رحم بر سر مهرگر آردت، نتوانی که خوی باز کنی

گذشت میلی ازان کاعتماد مهر و وفابر آن ستیزه‌گر بوالهوس‌نواز کنی