شمارهٔ ۲۵۱

۵ بیت

دلم خوش است به نومیدی عنایت توکه باور آیدم از دیگران شکایت تو

ز ناامیدی‌ام ای ناله شرم باد تراکزین زیاده گمان داشتم سرایت تو

ز گفت‌وگوی خود و مدعی پشیمانمکه ناامیدی‌ام افزود از حمایت تو

به گفت‌وگوست دلم با خیالش ای ناصحبرو برو که ندارم سر حکایت تو

چو میلی‌ام به نهایت رسید عمر و هنوزنمی‌رهم ز جفاهای بی‌نهایت تو