شمارهٔ ۲۱۶

۵ بیت

شب به مستی گله چندان ز عتابش کردمکه بر افروخته از جام حجابش کردم

منفعل گشتم ازو، گرچه نمی‌گفت جواببس که از پرسش بسیار، غذابش کردم

از دلم رفت برون رشک سوال دگرانهر گه اندیشه ز تلخیّ جوابش کردم

دوش همخانه شد از ناله زارم بیدارگرچه صد بار ز افسانه به خوابش کردم

خانه صبر چنان سست بنا شد میلیکه به یک دم ز نَمِ گریه خرابش کردم