شمارهٔ ۲۱۷

۵ بیت

از آستان او گله آلود می‌رومبا آنکه دیر آمده‌ام، زود می‌روم

از بس که زهر خنده‌ام آید به بخت خویشترسم گمان برند که خشنود می‌روم

گویا شهید خنده یارم که از جهانبا صد هزار زخم نمکسود می‌روم

وصل دو روزه آنقدرم بر زمین کشیدکز بخت خوشدلم که چنین زود می‌روم

میلی هزار حیف که بعد از هزار سعیمقبول یار ناشده مردود می‌روم