شمارهٔ ۲۰۳

۵ بیت

مردم و جان به غم یار نهانی مشتاقدل ز جان بیش به آن همدم جانی مشتاق

ای اجل، منت ناآمدن خویش منهکه کسی نیست درین عالم فانی مشتاق

قاصدا بی‌خبر از دیدن او گشتی و منبه امیدی که پیامی برسانی مشتاق

دم خونریز، شهیدان مژده بر هم نزنندبس که هستند به آن نخل جوانی مشتاق(؟)

دیده صد لطف نمایان ز تو غیر از نزدیکمیلی از دور به یک لطف نهانی مشتاق