شمارهٔ ۲۰۰

۵ بیت

ای خوش آن صید که آسوده ز جان دادن خویشدید ز انداختن تیر تو افتادن خویش

شب که در بزم به افسرده‌دلان بنشینیشمع سوزد ز پشیمانیِ اِستادن خویش

از جوابش منِ آواره چنان نومیدمکه فرامش کنم از نامه فرستادن خویش

یار خواهد که به مرگم شود آسوده و منشرمساری کشم از سختی جان دادن خویش

خواری عشق، مسلّم شده میلی بر مندارم این مرتبه، از مرتبه ننهادن خویش