شمارهٔ ۱۷۳

۶ بیت

بر یاد قدّ او چو می تاب می‌دهنددر دل هزار نخل بلا آب می‌دهند

هر شب هزار دیده به نوفان عشق تواز گریه رخت خواب به سیلاب می‌دهند

مژگان و غمزه تو به گاه نگاه تیزپیکان و پر به ناوک پرتاب می‌دهند

خوبان به غمزه از اجلم باز می‌خرنداز مرگ می‌کشند و به قصاب می‌دهند

در حیرتم ز خیل خیالت که شام مرگدر تنگنای دیده ره خواب می‌دهند

سوز درون و ضعف تن و اضطراب دلیاد از هلاک میلی بی‌تاب می‌دهند