شمارهٔ ۱۷

۷ بیت

به غضب تلخ مکن عیش من مسکین راسخن تلخ میاموز، لب شیرین را

بر زبان آر گناهی که نداریم و به ماکینه اندوز مکن خاطر مهر آیین را

خون ما بر تو حلال است، بکش تیغ و بریزباری از کینه تهی ساز دل پرکین را

دل ز دستم صنمی برد و چنین در پی اوکه منم، بر سر دل می نهم آخر دین را

هیچ از خانه دل می ننهد پای برونطفل شوخی ز که آموخته این تمکین را؟

خشم و بیداد ترا لطف نهان نام کنمبه فریب از تو کنم شاد، دل غمگین را

شاید این طرفه غزل واسطه گردد میلیکه به خاطر گذری شاه جمال الدین را