شمارهٔ ۱۳۵

۶ بیت

زلفت زبان طعنه به بخت نگون کشیدآهوی عقل را به کمند جنون کشید

نزدیک شد که مهر سرایت کند دروچون می ز بس که خون دل گرمخون کشید

می با تو غیر خورد و ز بخت زبون مرااز بزم وصل، شحنهٔ غیرت برون کشید

صد مرغ دل تپید ز پا بستگی به خاکصیاد غمزهٔ تو چو دام فسون کشید

وقت نصیحت خرد آن مست در رسیدپندش ز یک نظاره به حرف جنون کشید

میلی به بزم رشک، علی‌رغم مدعیخونابهٔ ستم چو می لاله‌گون کشید