شمارهٔ ۱۳۰

۶ بیت

کامی ز لب لعل تو دیدن نگذارندیعنی سخنی از تو شنیدن نگذارند

آن طفل ز نظّاره قتلم چو کند ذوقاغیار ز رشکم به تپیدن نگذارند

چشمان کمندافکن صیاد وش توصیدی که ببینند، رمیدن نگذارند

ترکان دو چشم تو پی حسرت دلهاگویند سخنها و شنیدن نگذارند

خواهند که معلوم شود راز نهانماغیار، گرش نامه دریدن نگذارند

گر باد شود در طلب وصل تو میلیاغیار به گرد تو رسیدن نگذارند