شمارهٔ ۴ - ستایش سلطان مسعود

۱۱ بیت

پدری کز همه ملوک جهانچرخ هرگز چو او نداد نشان

پادشاه زمین ملک مسعودکه نصیبش ز چرخ هست مسعود

گوید امروز شیر زان منستگویی اندر میان جان منست

دل او در هوای من گرددهمه گرد رضای من گردد

او به من شاد و من بدو شادماو چنین باد و من چنین بادم

شه پاک اعتقاد شاه زمینمی شناسد یقین که هست چنین

به دعا برگشاده دارد لبشکر ایزد کند به روز و به شب

خرم و شادمان همی باشدسیم و زر در جهان همی پاشد

هر زمان تازه بزمی آرایدبه نشاط و سماع بگراید

باره را شاهوار بنشیندخرم آن کس که روی او بیند

پیش او کدخدای سهم مکینکش همه راستی کند تلقین

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره پادشاهی به نام مسعود است که او را به عنوان پدری می‌شناسند که در میان ملوک جهان، جایگاهی ویژه دارد. شاعر به توصیف عشق و محبت پادشاه به مردم و رضایتمندی او از آنها می‌پردازد. اشاره می‌شود که پادشاه، دلشاد و شاداب است و همیشه به یاد مردمش بوده و برای خوشحال کردن آنها تلاش می‌کند. همچنین، او با دعا و شکرگزاری از خداوند، به شادی و رونق زمین کمک می‌کند و با برپایی جشن‌ها و مجالس، نشاط و سرزندگی را به جامعه می‌آورد. در نهایت، شاعر بر اهمیت و نقش مثبت پادشاه در زندگی مردم تأکید می‌کند.