شمارهٔ ۶۴ - مدح
سرفرازا ز خدمت تا شدم دوربباشد دیدگانم هر زمان تر
چنان گریم که بی معشوق عاشقچنان نالم که بی فرزند مادر
وگر آتش زنی اندر دل منهمان گیری که مغز از دود مجمر
وگر پر زهر گردانی دهانمزبانم گویدت شکری چو شکر
مرا در هیچ بزم و هیچ مجلسمرا در هیچ درج و هیچ دفتر
نخواهد جز به نامت رفت خامهنخواهد جز به یادت گشت ساغر