شمارهٔ ۶۵ - در ستایش امیر ابونصر فارسی
ای آن که فلک نصرت الهیبر کنیت و نامت نثار دارد
هر چیز که گیتی بدان بنازداز همت تو مستعار دارد
از عدل تو دین سرفراز گرددوز جاه تو ملک افتخار دارد
گردون کمال چو آفتابتبر قطب کفایت مدار دارد
نه ابر چو دست تو جود ورزدنه کوه چو طبعت وقار دارد
با جود یمین تو سنگ ناردچندان که زمانه یسار دارد
تابنده و سوزنده خاطر توچون طبع فلک نور و نار دارد
این عزم تو بادی که در متانتبنیاد چو کوه استوار دارد
وی حزم تو کوهی که روز دشمنچون باد بزان پر غبار دارد
من قدر تو را آسمان نگویمترسم که ازین وصف عار دارد
بافنده و دوزنده سعادتاز بهر تو کسوت هزار دارد
عرض تو نپوشد مگر لباسیکز فخر و شرف پود و تار دارد
یک بار بود شاخ را و کلکتشاخیست که صدگونه بار دارد
گشتست بر انگشت تو سواریکانگشت تو را هم سوار دارد
گرینده چو ابرست و درج ها راپر نقش و نگار بهار دارد
گلهای معانی شگفته زو شدزیرا که سرش شکل خار دارد
ویحک تن پیر و سر جوانشنسبت به زریر و به قار دارد
رفتار ز لیل و نهار گیردتا گونه لیل و نهار دارد
تا پیشه او شد نگاربندیوهم و خرد جان نگار دارد
از بهر عروسان فکرتت راآرایش مشاطه وار دارد
این را ز جزالت قلاده بنددوان را ز بلاغت سوار دارد
سرخست و قوی روی شخص دولتتا او تن زرد و نزار دارد
از بهر ولی نوش نحل داردوز بهر عدو زهر مار دارد
پنهان کند اسرار ملک لیکناسرار سپهر آشکار دارد
این سرزده پای دم بریدهدر سحر نگر تا چه کار دارد
ای آنکه فلک ظل درگهت رادر سایگه زینهار دارد
در عالم شیر عزیمت توچون چرخ دو صد مرغزار دارد
پیکار و حذر پنجه های شیرانچون پنجه سرو و چنار دارد
شیر فلک از ترس برنیایدروزی که نشاط شکار دارد
تا چند بهر حادثه سپهرمنظاره گه اعتبار دارد
جانم همه در اضطراب بنددچشمم همه در انتظار دارد
نشگفت کز اشکم همی کنارمماننده دریا کنار دارد
اندر دلم آتش که برفروزداز آب دو دیده شرار دارد
نه خنجر عزمم نیام یابدنه باره بختم عذار دارد
کز موج غم دل هوای چشممناریست ازیرا بخار دارد
می قسم دگر کس رسید گردونتا چند مرا در خمار دارد
بر دیده من روزهای روشنماننده شبهای تار دارد
روی دلم از اشک و خون دیدهآکنده و گفته چو نار دارد
دارد دل من غم ز غم چه پرسیزان پرس که یک غمگسار دارد
تا چشم و سر دانشم زمانهبا چشم و سرم کارزار دارد
این دوخته گاهم چو باز خواهدوان کوفته گاهم چو مار دارد
گویی همه بر من نگار بنددهر شعبده کاین روزگار دارد
چون زاغ گهم جفت کوه سازدچون مار گهم یار غار دارد
پیوسته مرا زیر راه هیونیصحرا بر و دریا گذار دارد
چون خضر و سکندر مرا همیدونتا زنده سوی هر دیار دارد
پایم نخرامد ز جای و دستممشغول عنان و مهار دارد
آسیمه سر و رنجه دل تنم رانه غبن ضیاع و عقار دارد
پیوسته مرا در همه فضیلترایت ز همه اختیار دارد
این طبع سخن سنج من وسیلتدر خدمت تو بی شمار دارد
آن زهره بود چرخ را که در غمزینگونه مرا بی قرار دارد
رنجور شود خاطری که بر منبر مدح تو حق جوار دارد
واندل که ز خون مدحت تو سازدشاید که غم او را فگار دارد
بر باطل کی صبور باشدآن کس که چو تو حق گزار دارد
از سیل کجا ترسد آن کسی کومأوا همه بر کوهسار دارد
من مدح تو را بس عزیز دارمهر چند مرا سخت خار دارد
نزدیک تو شعرم چه قیمت آردورچه ز براعت شعار دارد
کامروز تو را مادحیست حریکز عرق نبوت تبار دارد
پر دل بود اندر مصاف دانشزیرا که زبان ذوالفقار دارد
ور هست چنین بس عجب نباشدباشد که زجد یادگار دارد
نی یار نخوانمش در این مدحزیرا که ز توفیق یار دارد
تا از گل و گوهر نژاد گلبنگه محتفه گه گوشوار دارد
تا کوکب سیاره هفت باشدتا گیتی ارکان چهار دارد
تا تیر گشاید شهاب سوزانتا ماه ز خرمن حصار دارد
تا روز طرب در بهار عشرتبازار می خوشگوار دارد
تا بر گل سوری هزار دستانآئین نواهای زار دارد
اقبال تو را شادمان نشاندایام تو را کامگار دارد
ای آن که نهال شریف نصرتاز کنیت و نام تو بار دارد
تا باره تو بر زمین خرامدبر چرخ زمین افتخار دارد
بر دریا طبع تو سرفرازدوز گردون رای تو عار دارد
هر کس که چو تو نامجوی باشدبر جاه چو تو نامدار دارد
چون درگه سامیت را بدیدمگفتم بر من غم چکار دارد
جایی که مرا از بلا و محنتاندر کنف زینهار دارد
بنگر که کنون آفتاب رایتروزم چو شب تیره تار دارد
امروز بیابان حشمت توچون باد مرا خاکسار دارد
خشم تو بخیزد همی چو صرصراحوال مرا پر غبار دارد
اندوه نظر چشم تیره ام رابر اشک رونده سوار دارد
نه خنجر فهمم صقال داردنه آتش طبعم شرار دارد
ویحک دم سرد و سرشگ گرممآئین خزان و بهار دارد
در صف شقاوت سپاه اندهبا جان و تنم کارزار دارد
ناخورده می شادی از چه معنیمغز طربم را خمار دارد
این پیر دو تا گشته چرخ مسعودبازیچه چنین صد هزار دارد
تا چند بزرگی تو دلم رااندر قلق و انتظار دارد
تا دایره گنبد معلقبر مرکز سفلی مدار دارد
تا روی زمانه نگار طبعیاز چرخ زمانه نگار دارد
از دوده پاکیزه وزارتایام تو را یادگار دارد