شمارهٔ ۹

۱۰ بیت

بشکست چو زلف سیه مشک فشان رابشکست دگر رونق و بو، عنبر وبان را

در ابروت از عارش و مژگان به خیالمیک جا نبود مهر و مه و تیر و کمان را

زلف تو بلای دل و خط، فتنه ی دل هاستخونین دل از این پیر و جوان پیر و جوان را

فریاد ازان چشم غزالانه که کردنددر سلسله ی زلف تو صد شیر ژیان را

تا چشم من غم زده سیراب جهان استیک سرو نرسته است چو تو باغ جهان را

خون گشت دل و دیده ی من موی برآورداز بس که به دل گریه کنم موی میان را

گفتم که کنم شکوه ز هجران تو، زلفتدر گردنم افتاد و فرو بست فغان را

بسی شمع رخت روز، شب خلوتیان استیک روز بر افروز شب خلوتیان را

زین جام و سبو طی نشود تشنگی ماساقی به بغل گیر سبک رطل گران را

از کشمکش دهر تو آنستی «وفایی»در چشم کشی خاک در پیر مغان را