شمارهٔ ۶۶

۹ بیت

السلام ای باغ رویت «جنت المأوا» ی منالسلام ای تار گیسویت شب یلدای من

السلام ای گوشه محراب طاق ابروتدر دو عالم قبله ی من، مسجد الاقصای من

السلام ای گشته در دور خط و خال لبتدر سر بازارها سودای من، غوغای من

السلام ای بر گل رویت غزلخوان روز و شببلبل خونین دل مسکین دل شیدای من

السلام ای دیدن و خندیدن و رنجیدنتمرهم من، داغ من، روح فرح بخشای من

السلام ای سرو نورین سایه ی جان ها ولیسایه ی سرو بلندت ملجأ و مأوای من

السلام ای آن که در جنت سرای لطف و نازقامت جان پروری، هم سرو هم طوبای من

السلام ای جرم بخش صد چو من آشفته کاراز تو غیر از جرم بخشی نیست استدعای من

السلام ای بندگان را خواجه ی مشکل گشابر «وفایی» رحمتی ای سید و مولای من!