شمارهٔ ۶۴
ای آفت دل بلای جانم!آرام روان ناتوانم
رخسار مه تو نوبهارمزلف سیه تو ضیمرانم
ای روی تو کعبه ی حیاتمابروی تو قبله گاه جانم
صید حرم تو حور عینمقد علم تو خیزرانم
درمان درون مستمندمداروی جراحت نهانم
اول به زبان آشناییکردی به وصال، مهربانم
در وسمه گرفتی ابروان راچون کسمه بریده شد عنانم
در سرمه کشیدی آهوان راصد سرمه زدی به خان و مانم
دین بردی و دل به دلرباییتا شهره شدی به دلستانم
کردی به دو چشم، چشم بندیبردی به دو ناتوان توانم
امروز به هر طریق دانیکز عشق تو شهره ی جهانم
در عشق تو آفت زمانهرسوا شده ی همه زمانم
هر شب ز فراق سرو بالاتصد چشمه ز دیده خون فشانم
عیشم همه درد و درد بر دلدل در غم و غم در استخوانم
شب هم چو سگان بر آستانتکرده است غم تو پاسبانم
چون طایف کعبه در گذارتلبیک بر آید از زبانم
می گریم و رو به خاک مالممی نالم و نشنوی فغانم!
رحمی ز وفات بر «وفایی»آخر نه که تازه نوجوانم؟