شمارهٔ ۶۲

۸ بیت

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسمپشت شاهین شکند شهپر بال مگسم

عاجز نفس شدم سنگ دل از صحبت اومرغ باغ ارمم هم نفس خار و خسم

طوطیان در چمن هند به شکر شکنیمن بی چاره گرفتار بلای قفسم

بی خود از ناله فریاد دلم، وای به منکاروان رفته و غافل ز فغان جرسم

هیچ کس نیست چو من بی خبر افتاده ز راهدست من گیر خدایا که عجب هیچ کسم

بس که از ناله ی زلف تو شدم نغمه سراخواند اکنون همه کس بلبل مسکین نفسم

شاهبازان به تو نازان، به تو پرواز کنندمن با این بال و پر ریخته اندر که رسم؟

کرم دوست به جای است «وفایی» مخروشجای دارد که برآرند همه ملتمسم