شمارهٔ ۶۱

۱۲ بیت

به خیال تو به هر جای که من می نگرممی نیاید به جز از گلشن و گل در نظرم

تا گل روی تو آرام و قرارم بربودبه هوایت چو نسیم سحری در به درم

بر سر جان من، ای دوست، دل آزرده مباشنظری کن که فدای تو بود جان و سرم

عاشق روی توام با همه بی مهری توگر به خورشید تماشا بکنم بی بصرم

گر به شاهی شوم، ای مرغ همای سر من!باز در دست تو چون صعوه ی بی بال و پرم

بسته ی زلف تو گشتم به هوای لب توطوطی هندم و در دام بلای شکرم

آتشی در دلم افتاده ندانم ز کجااین قدر هست کزو سوخته جان و جگرم

حجل از کرده ی خویشم، گله از کس نکنممن که با این همه نزدیکی او،دورترم

دل و دلبر به چه دل بر شکنم بر سر دلدل گذارم نتوانم که ز دلبر گذرم

در ره عشق بتان، کشته شدن زنده دلی استای خوش آن روز که جان در ره جانان سپرم

دل من مشکن ازان عارض و بالای که منمرغ گلزار ارم، بلبل شاخ شجرم

برو ای زاهد خودبین ز «وفایی» بگذرپیش من دام مینداز که مرغی دگرم