شمارهٔ ۶۰

۷ بیت

من که در گوشه کاشانه دلی خوش دارمپادشاهم دل خویش از چه مشوش دارم

یک طرف نغمه ی نی، یک طرف آوازه ی دفیک طرف دیده به روی بت مهوش دارم

خلوت دل به خیال رخ و زلف دلبرهم چو بتخانه ی چین جای منقش دارم

داغم ازحلقه زلف تو به رویت شب و روزکه نسوزم چه کنم؟ نعل در آتش دارم

مطرب خوش نفس و ساقی گل رخ می نابچشم بد دور، عجب مجلس بی غش دارم

بنده ی سرو وفادار، منم در عالمچه کنم جان وفا، روح وفاکش دارم

هر کجا پای «وفایی» است سر آن جا بنهماین قدر مردم دیوانه نیم، هش دارم