شمارهٔ ۵۹

۱۲ بیت

رنجیده ی یاران ز دوران گله دارمآزرده ی خارم ز گلستان گله دارم

با زاغ و زغن هم قفسم کرده زمانهاز صحبت ناجنس به چندان گله دارم

چشم تو مرا کشت چو با ابرو و مژگاناین تیر و کمان چیست ز ترکان گله دارم

مطلوب من آن خال سیاه لب تو استحاشا که من از چشمه ی حیوان گله دارم

کافر چه کند گر صنم بت نپرستدبا آن همه پاکی ز مسلمان گله دارم

دامن به کمر بر زده هر کس به طریقیاز غفلت این قوم فراوان گله دارم

فریاد که نازک دلی من به مقامی استکز جنبش و آلودگی جان گله دارم

عارف کمر یار و معارف دهن دوستشاید که ز خود ظاهر پنهان گله دارم

در هر سر بازار بگویم به دف و نیاین نکته ی سر بسته که من زان گله دارم

بفروخت به چندین هنرم هیچ نفرموداز خواجه ی خود بنده هزاران گله دارم

اطوار من بهر خدا نیست «وفایی»از ورد شبت نیز به قرآن گله دارم

از خویش بیرون آی و خدادان و خداخواندیگر سخن از غیر به یزدان گله دارم