شمارهٔ ۵۸

۹ بیت

هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادمدر سر سیر و تماشا سر خود بنهادم

ز آشیان شهپر سیاره کشی کردم راستیک نظر جلوه کنان بر سر چرخ استادم

پس آینه چو طوطی به شکر بالیدمغافل از دست خط و درس و خط استادم

سایه سرو گلی گشت مرا دیر مغاننشئه ی عشق گل آمد به مبارک بادم

پرتو شمع بدیدم چو پروانه ز دوربا همه سرکشی و کبر به دو جان دادم

خاک دل نیلوفر آسا بزدم بر لب آبز آتش مهر بر انداخته شد بنیادم

دل به شیرین شکری دادم چون خسرو عشقعاقبت کرد جگر سوخته چون فرهادم

دل مارا هوس خال تو و زلف و لب استدانه ناچیده و در دام بلا افتادم

به «وفایی» نگهی کن چو تو سودای منیبه که فریاد کنم گر تو نپرسی دادم؟