شمارهٔ ۳۲

۸ بیت

به فریادم رس ای جان عزیز! بان لعل شیرینتهزاران رخنه در دین کرد مژگان کج آیینت

ز درویشان نمی پرسی، نمی دانم چه دل داری؟ز آه ما نمی پرسی؟ بگو تا چیست آیینت؟

ز بوی سنبلت خواهد بهارستان چین رونقز روی چون گلت دارد گلستان و چمن زینت

به بازی زلف مشکین است گرد عارضت جولانچه شیرین است- یارب!- زین دو ریحان برگ نسرینت

به بزم عاشقان شب چشم مستت بی قرارم کردهنوزم سر گران است از خمار جام دوشینت

تو خود شکر، عرق چون گل، منم زین گلشکر بی دلخدارا دردمندان را نسیمی از عرق چینت

نگاهی کن به چشم مرحمت ای خسرو خوبان!به تلخی جان شیرین داد چون فرهاد، مسکینت

من و دل چون «وفایی» هر دو سرگردان و مخموریممن از چشم می آلود و دل از گیسوی مشکینت